Usługi, Ślub Inne, Usługi, Ślub 

Dynamiczny wzrost liczby zawieranych związków małżeńskich cieszy przede wszystkim firmy, które zajmują się organizowaniem uroczystości ślubnych i weselnych. Te powstają w ciągu ostatnich kilku lat jak grzyby po deszczu, a zawód konsultanta ślubnego staje się coraz bardziej popularny. Pod koniec ubiegłego roku powstało pierwsze Polskie Stowarzyszenie Konsultantów Ślubnych.

- Chcemy zabiegać o pozytywny wizerunek całej branży – tłumaczy Dariusz Łańcuchowski, PR manager PSKŚ. – Dbamy o to, by firmy oferowały usługi na odpowiednim poziomie. Każdy może się do nas zgłosić i spytać czy dana firma jest godna zaufania.

Górna granica nie istnieje

- Ile można wydać na ślub? Prawda jest taka, że nie ma górnej granicy. Wszystko zależy tylko i wyłącznie od zamożności klienta – mówi Jolanta Krukowska, właścicielka firmy 2 Cytryny.

Doświadczenia firm konsultacyjnych pokazują, że młode pary wydają na organizację najważniejszej uroczystości średnio 30-40 tys. złotych. – Zdarzało nam się jednak przygotowywać przyjęcia warte kilkaset tysięcy złotych. Jeśli ktoś pragnie mieć imprezę na najwyższym poziomie, musi liczyć się z wysokimi kosztami – tłumaczy Anna Piwońska z firmy Perfect Day.

Lwią część kosztów stanowią niezmiennie wydatki na przyjęcie weselne. Wielu nowożeńcom zależy dziś, by ich ślub był oryginalny. – To stanowi duże pole do popisu dla konsultantów. Choć niektóre pomysły zaskakują. Jako przykład nasuwa mi się życzenie aranżacji utworu symfonicznego z towarzyszeniem chóru oraz baletu podczas ceremonii zaślubin – wspomina Anna Piwońska.

- Często zdarza się, że organizujemy ślub dla obcokrajowców lub dla pary, z której jedna z osób jest obcokrajowcem. Przy okazji uroczystości, chcą zwiedzić miasto – mówi Magdalena Piotrowicz z Cracow Weddings. – Dla nich przygotowujemy imprezy dwu- trzydniowe. A więc nie tylko ślub i wesele, ale również np. kolacja czy koncert dzień wcześniej.

Ślub tylko w kościele?

Coraz większa liczba par, wzorując się na Stanach Zjednoczonych, planuje uroczystość ślubną poza murami Urzędu Stanu Cywilnego i kościoła. To już nie tylko parki czy ogrody…

- Najbardziej nietypowe miejsce, w którym organizowaliśmy przyjęcie, to przystań jachtowa – mówi Jolanta Krukowska. – Para młoda pasjonowała się żeglarstwem, stąd taka lokalizacja.

O ile urzędnicy państwowi raczej nie sprzeciwiają się organizowaniu ślubu poza urzędem, o tyle Kościół rzadko robi wyjątki.

Polski rynek ślubny wart miliardy!

- To trudny temat, bo księża z reguły nie wyrażają na to zgody – twierdzi Anna Piwońska z Perfect Day. – Wymaga to bowiem akceptacji biskupa diecezji, na terenie której ślub miałby się odbyć. Kościół przychyla się do prośby tylko w szczególnych przypadkach, a na pewno nie jest to tylko życzenie państwa młodych.

interia.pl

Polski rynek ślubny wart miliardy!

Na ranczu George’a Na ranczu George’a Ślub, Świnoujście

Na ranczu George’a W. Busha jedna z prezydenckich córek bliźniaczek, 26-letnia Jenna Bush, poślubiła o cztery lata starszego studenta Henry’ego Hagera. Pan młody jest synem znanego działacza Partii Republikańskiej. Laura Bush (pierwsza dama) myślała ponoć nawet o uroczystości w Białym Domu – do tego jednak nie doszło. – To nie pasowałoby do mojej osobowości. Byłoby w tym zbyt wiele blichtru – wyjaśniła taką decyzję Jenna Bush. To mój dom. Wychowałam się w Teksasie – powiedziała panna młoda. Para osiądzie pod Baltimore, niedaleko Waszyngtonu, a Jenna ma zamiar kontynuować karierę nauczycielki. Mąż ma na dniach otrzymać dyplom magisterski.

Na ranczu George’a

Na ranczu George’a

Rozdzielczość matrycy aparatu to główne kryterium, jakim kierują się ludzie, wybierając sprzęt do robienia zdjęć. To błąd, bo wyścig na megapiksele od dawna nie ma sensu, ale nikt nie chce tego głośno powiedziećLudzie jak szaleni kupują cyfrówki, więc wszystkie firmy chcą je sprzedawać niezależnie od tego, czy mają jakiekolwiek tradycje fotograficzne, czy nigdy przedtem nie skalały się produkcją optyki. W gąszczu ofert specjaliści od marketingu muszą się jakoś przebić. A w hałasie przebijają się tylko proste, krótkie komunikaty, na przykład liczby. Aparaty cyfrowe sprzedawane są z dwiema liczbami: rozdzielczością matrycy liczoną w megapikselach, czyli milionach punktów, i krotnością zoomu, czyli zmianą ogniskowej obiektywu pozwalającą na zacieśnianie kadru bez ruszania się z miejsca (potocznie mówi się o tym “zbliżanie”). Te dwie informacje znajdziemy na każdym pudełku wybite wielkimi literami.

Czy więcej znaczy lepiej? W przypadku aparatów cyfrowych nie jest to aż taka prosta sprawa, bowiem powiększanie obu parametrów – rozdzielczości i krotności zoomu – jest jak za krótka kołdra.

Liczba megapikseli, czyli rozdzielczość, mówi o tym, jak bardzo możemy powiększyć zdjęcie. Odbitki 10 x 15 cm z każdego aparatu będą dobrze wyglądały, bowiem do takich rozmiarów wystarczą już

2 megapiksele, czyli tyle, ile oferują telefony komórkowe. Dziś na sklepowych półkach bez trudu można znaleźć aparaty, których matryce mają znacznie więcej pikseli – 8, 10, 12 mln. Teoretycznie pozwala to na wykonywanie powiększeń o rozmiarach 30 x 50 cm, ale tylko teoretycznie. A to dlatego, że w znakomitej większości obiektywy nie są w stanie zapewnić obrazu o wystarczającej liczbie szczegółów, tak by wykorzystać pełny potencjał matrycy. Producenci pakują coraz większe rozdzielczości w aparaty, bo tak najłatwiej pognębić konkurencję, a – by zacytować klasyków – głupi lud i tak kupi. Tymczasem pomiary ilości szczegółów rejestrowanych przez aparaty podawane np. w prasie specjalistycznej pokazują, że w wielu przypadkach urządzenia o nominalnej rozdzielczości kilkunastu megapikseli rejestrują tylko tyle szczegółów ile matryce 3-4-megapikselowe.

Ile megapikseli potrzebuję?

Co gorsza, im większa krotność zoomu, tym gorsza jakość obiektywu – nie bez przyczyny najlepsze i najdroższe obiektywy używane przez profesjonalistów wcale zoomu nie mają.

Jaki z tego morał? Jeśli kupujemy aparat, z którego nie będziemy robić odbitek większych niż 10 x 15 cm, to nie warto kierować się liczbą megapikseli, bo wszystko, co jest obecnie na rynku, ma ich wystarczająco dużo. Jeśli zaś chcemy robić powiększenia, to znów kryteria poszukiwania nie powinny bazować na liczbie megapikseli, bo one tak naprawdę jeszcze nic nie określają.

Optyka wyznacza granice

Optyka to bardzo stary dział fizyki rozwijany od czasów Galileusza i wiele zagadnień związanych z jakością obrazu już dawno rozwiązano. Zajmowali się tym przede wszystkim astronomowie i biolodzy wiele lat przed wynalezieniem fotografii cyfrowej. Jednym były potrzebne dobre teleskopy, innym dobre mikroskopy. I wieki praktyki pokazały, że za jakość obrazu odpowiada wielkość soczewek (im większe, tym lepsze) i rozmiar nośnika rejestrującego obraz (im większy gabarytowo, tym lepszy obraz). Dlatego do dziś najlepsze zdjęcia reklamowe wykonuje się aparatami wielkoformatowymi, w których klisza ma rozmiary 20 x 25 cm. Stąd prosty wniosek – im mniejszy aparat, tym gorsza jakość rejestrowanych zdjęć. Z tego względu nie można liczyć na to, że kieszonkowy kompakt będzie robił równie dobre zdjęcia jak lustrzanka, i dlatego istnieją duże aparaty. Duże oznacza też drogie, a to dlatego, że kluczowe elementy, czyli obiektyw i matryca światłoczuła, są bardzo kosztowne w produkcji.

Siłą rzeczy wysokie koszty produkcji nie sprzyjają rynkowej wojnie, w której trzeba sprzedawać coraz taniej, coraz więcej megapikseli z coraz większym zoomem. Oczywiście nie ma reguły i duży aparat też można zrobić zły, ale przynajmniej potencjalnie im jest większy, tym lepsze zdjęcia.

Ma to bardzo poważne uzasadnienie fizyczne. Matryca dużego aparatu przy tej samej rozdzielczości co maleńki kieszonkowy kompakt ma znacznie większe gabaryty. To oznacza, że na upakowanie elementów światłoczułych jest znacznie więcej miejsca. W efekcie elementy światłoczułe dużej matrycy zbierają więcej światła niż elementy małej. Poza tym istnieje pewne ograniczenie minimalnej wielkości szczegółów, jakie może odwzorować obiektyw zbudowany z soczewek. Ograniczenie zależy również od długości fali świetlnej, a dokładnie opisuje, kiedy zjawisko zwane dyfrakcją zaczyna rujnować jakość obrazu rzucanego przez obiektyw. Odpowiedni wzór opracował pod koniec XIX wieku lord Rayleigh. Bez wdawania się w szczegóły matematyczne warto wiedzieć, że najmniejsza plamka, jaką jest w stanie odwzorować obiektyw, ma średnicę kilku mikrometrów. A w najmniejszych matrycach komórki światłoczułe są rozmieszczone w mniejszej odległości niż owe kilka mikrometrów fizycznego ograniczenia. Morał z tego taki, że wyścig na megapiksele nie ma już większego sensu. Co z tego, że aparat ma matrycę

12 megapikseli, jeśli obiektyw nie jest w stanie obsłużyć więcej niż 4.

Więcej gazeta.pl